Starfsmenn nota klifurbúnað (fótabönd o.s.frv.) til að klifra stöngina í viðeigandi stöðu, spenna öryggisbeltin sín, halda öruggri fjarlægð sem hæfir spennu kerfisins og nota síðan einangraðan stöng sem er búinn ýmsum verkfærum á endanum til að framkvæma verkið.
Þegar þessi aðferð er notuð mynda einangruð verkfæri, hanskar og stígvél lengdaeinangrun milli spennuleiðara og jarðar, þar sem einangruðu verkfærin veita aðaleinangrun og stígvélin og hanskarnir veita aukaeinangrun; í öðru lagi mynda einangraðir hlífar og fatnaður hliðareinangrun milli spennuleiðarans og starfsmannsins, eða milli mismunandi fasa straumleiðara, til að koma í veg fyrir skammhlaup frá fasa-til-fasa-til-jarðar af völdum of mikillar hreyfingar manna. Þessi aðferð er hagstæð vegna þess að hún er ekki takmörkuð af umferð eða landslagsaðstæðum og hægt er að nota hana á stöngum sem eru óaðgengilegar fyrir einangraðar bómulyftur í mikilli-hæð. Hins vegar er hreyfanleiki, þægindi og vinnusvið frá lofti lakara en einangraðar bómulyftur. Yfirmenn á-staðnum ættu fyrst og fremst að fylgjast með öryggisfjarlægð milli starfsmanns og spennuleiðara, lágmarksvirkrar lengdar einangruðu verkfæranna og athuga nákvæmlega rafeinangrun og vélrænan styrk verkfæranna sem notuð eru fyrir notkun.
